Some notes 4u...

Last Year….

2012-01-27T15:55:00.004+02:00

Πήγα Last Drive στο Fuzz στην 30η επέτειο της πρώτης συναυλίας τους. Δεν είχα ξαναπάει και τους ήξερα μόνο κατ’ όνομα, βγήκε πολύ καλή η συναυλία όμως και η εμπειρία ήταν πολύ ρετροσπεκτίβα μιας κι ο χώρος του Fuzz είχε εσάνς από Ρόδον (αλλά εσανσικότερες τουαλέτες). Το πρώτο μέρος της συναυλίας ήταν λίγο βαρετό και τα τριγύρω ντουμάνια σε συνδυασμό με την ολοήμερη ταλαιπωρία δουλειά&κατευθείαν&έξοδος με κατέβαλαν λιγάκι, αλλά στο δεύτερο μέρος που παίξανε τα φσστ μπόινγκ ήταν καλύτερα, ξυπνήσαμε και κουνηθήκαμε.

Last but least….πριν από τους Last Drive είδαμε τους Penny Dreadful, όπου παίζει ο Μπόμπολας κι εμείς ακολουθούμε την καριέρα του παντού. Ο τραγουδιστής τους δεν έχει ωραία φωνή, αλλά ο Μπόμπολας rocks το μπάσο του!

This year λέγαμε να πάμε στους RED HOT, θα πάμε όμως;

Για φαί στο Ν. Ψυχικό, μέρος 2ο

2012-01-26T17:33:00.004+02:00

photo από εδώ

Το Ν. Ψυχικό είναι κοντά σε σπίτια και δουλειές οπότε βολεύει για σημείο μάζωξης, σε follow up του περσινού post λοιπόν έχουμε και λέμε για τα μαγαζιά της περιοχής:

Adamo: Πριν κλείσουμε για καλοκαίρι –αχ ωραίες εποχές τότε- κανονίσαμε ένα αποχαιρετιστήριο προδιακοπικό ποτάκι μετά τη δουλειά με φίλες και μετά από τα πολλά ποτάκια είπαμε να φάμε και τίποτις. Δυστυχώς διαλέξαμε το Adamo στην περαντζάδα του Ν. Ψυχικού διότι κρίναμε από το «εξώφυλλο» ότι ήταν όμορφο, δεν είχε πολύ κόσμο και φαινόταν δροσερό εν μέσω ιουλιάτικου θέρους.

Απ’ έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα που λένε, όχι δηλαδή ότι το φαγητό ήταν κακό, αν και η Νανά ορκίζεται ότι το ριζότο που πήρε ήταν μάλλον πιλάφι, αλλά δεν υπήρχε καμία αντιστοιχία αποτελέσματος – τιμής. Φάγαμε και χορτάσαμε – 3 μεγαλοκοπέλες: μία πίτσα μαργαρίτα, μία νιόκι με ντομάτα, μια σαλάτα και το προαναφερθέν ριζότο με τρούφα- αλλά το απολαύσαμε; No. Δικαιολογούμε την τιμή, κάπου 30€ έκαστη (με 3 μπύρες επιπλέον); No. Θα ξαναπάμε; Nonono….

photo από εδώ

Gaspar: άλλο ένα πιασοκ*λέ μαγαζί του Ν. Ψυχικού όπου η πραγματικότητα έχει πάρει διαζύγιο με την τιμή πιο γρήγορα κι από την Κιμ Καρντάσιαν, κι αυτό το γράφω γιατί πήγα για light lunch στο μαγαζί τον πρώτο μήνα λειτουργίας του και μόνο γι’ αυτό. Έχουμε και λέμε: μία ποικιλία τυριών –γαμ*τη με ντιπς ούζου και κάτι άλλα τέτοια παπατζιλίκια-, ένα μπαγκετίνι με προσούτο, μοτσαρέλα και θεσπέσια φρέσκα τσιπς, μία σαλάτα με καρπάτσιο και κάτι που δε θυμάμαι, καθώς και 2 μπουκάλια κρασί, όχι από το ακριβό, 150€!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 150 € για τρία άτομα, που ΔΕΝ ΕΦΑΓΑΝ, τσίμπησαν συνοδεία κρασιού. Αυτά. Δεν περιγράφω άλλο. Δεν αξίζει. Όπως καταλαβαίνεις δεν θα παίξει follow up εδώ.

Διακοπές στη Μεσσηνία, στο Πεταλίδι

2012-01-25T15:24:00.005+02:00

Costa Navarino

Το καλοκαίρι πήγαμε μερικές μέρες στο χωριό του Γιάννη στο Πεταλίδι. Εμείς παλιά πεταλίδια λέγαμε τα σπαζ**χίδικα παιδάκια, αλλά anyway στη Μεσσηνία, το Πεταλίδι είναι ένα χωριουδάκι λίγο έξω από την Καλαμάτα, όχι πολύ γραφικό -αλλά και πιο ελληνικό χωριό είναι πιο γραφικό από τους κατοίκους του;- πάνω στη θάλασσα πάντως.

Το Πεταλίδι είναι σε καλό σημείο στρατοπέδευσης, για να πας από Καρδαμύλη μέχρι κάτω στην Πύλο, Μεθώνη, Κορώνη κι άλλα τέτοια τουριστικά. Συμφέρει να πεταλιδιαστείς, παρόλο που δεν έχει ξενοδοχεία κτλ, αλλά μόνο ενοικιαζόμενα δωμάτια, κι ένα συγκρότημα με μπάνγκαλοους λίγο πιο έξω από το χωριό, θα σου έρθει σίγουρα φθηνότερα, συν ότι είναι και κοντά στην Καλαμάτα αν θες νάιτλάιφ. Η θάλασσα στο χωριό είναι καλή και καθαρή αλλά παίζει πολύ οικογενειακή φάση, οπότε μπορείς να πας λίγο παρακάτω, ενδεικτικά αναφέρω τα beach bar Χελώνα και Caribbean όπου έχει τζάμπα ξαπλώστρες, μουσικούλα και χαμηλές τιμές για καφέδες μπύρες κτλ. Υπάρχει και η Κιβωτός στους Χράνους αλλά η μουσική είναι ολίγο από μπουζούκι, του λάουντ και του λαϊκουριά οπότε άσ’ το καλύτερα.

Μεζεδάκια by the sea στη Βρύση του Ψεύτη

Επίσης στο Πεταλίδι έχει μίνι-σούπερ μάρκετ για προμήθειες, γαμ*το φούρνο πάνω στην πλατεία για καφέ του γκόου, τυρόπιττες και γλυκό ποντικάκι σούπερ (αυτό μου το έμαθε η ανιψιά μου), και ακριβώς δίπλα κέντρο τύπου για εφημερίδες κτλ αξεσουάρ παραλίας. Για φαγητό έχει τα πάντα, από ταβέρνα μέχρι πιτσαρία, προτείνω το μεζεδοπωλείο στη βρύση του Ψεύτη, το νερό της οποίας άσχετο αλλά βάζει κάτω το activia, οπότε αν είσαι προμπλεμάτικ σαν και μένα στις διακοπές γέμισε κάνα μπουκαλάκι, θα σου φανεί χρήσιμο σου λέω. Το Πεταλίδι όμως έχει και μπαρ άμα βαριέσαι να οδηγήσεις. Δε θυμάμαι πως το λένε, πάντως υπάρχει χρόνια τώρα άμα θες να δεις τη νεολαία του χωριού. Άμα πάλι ψήνεις γερουσία για να διασκεδάσεις, κάτσε στην πλατεία, όλα τα μαγαζιά, από την καφετερία μέχρι την ταβέρνα βγάζουν τραπεζάκια και γίνεται ένα τύπου περαντζάδα σποτ από το απογευματάκι μέχρι αργά το βράδυ.

Η παραλία της Στούπας στην Καρδαμύλη

Αν πάρεις τον παραλιακό δρόμο προς Καλαμάτα και συνεχίσεις μέχρι τέρμα –αφού ανεβοδιαβείς ένα βουνό, avoid breakfast if possible, σε καμιά ώρα και κάτι λίγο βγαίνεις Καρδαμύλη, ένα –αυτή qualifies for that- γραφικό χωριό με πύργους και πολεμίστρες, πέτρινες πλατεϊτσες και δρομάκια. Εκεί θα βρεις σίγουρα κάτι να κάνεις αλλά αν δε βαριέσαι τράβα λίγο παρακάτω ακόμη στην παραλία της Στούπας για μπάνιο σε πεντακάθαρα νερά και χρυσή αμμουδιά. Για καλό και για κακό απέφυγέ τη όμως ΣΚ γιατί ακόμα και καθημερινές το καλοκαίρι γίνεται της μουρλοκακολοίρας.

Άμα θες να τραβήξεις από την άλλη πλευρά, σε καμιά ωρίτσα από το Πεταλίδι και λιγότερο ίσως, είναι η Γιάλοβα. Εμείς αποφασίσαμε να κάνουμε διήμερο στη Γιάλοβα και μείναμε εκεί το βράδυ στα καταπληκτικά ενοικιαζόμενα Ελαιώνας, και οικονομικά και πολύ περιποιημένα, αξίζουν τον κόπο κι έχουν και ωραία θέα. Η Γιάλοβα έχει μια τεράστια αμμουδερή παραλία, έχει και ξαπλώστρες τζάμπα και μπιτσόμπαρο με τα όλα του. Επίσης μπορεί να χτυπήσεις και κάποιον υπερδιάσημο, λόγω Costa Navarino, εγώ τη μέρα που πήγα rumors had it ότι κυκλοφορούσε ανάμεσα μας ο Τομ Κρουζ. Ψέματα δε θα γράψω, τον έψαξα αλλά δεν τον είδα, είναι και ζουμπάς πανάθεμά τον, είδαμε όμως τη θαλαμηγό που τον μετέφερε.

Στη Βοϊδοκοιλιά με τη Βαμβακούλα

Για βράδυ η Γιάλοβα έχει μια μικρή περαντζάδα με μπαροζαχαροπλαστεία και ταβερνοφάσεις, έχει επίσης το πολύ σένιο ιταλικό εστιατόρι La Cucina. Εμείς το μάθαμε διότι δουλεύει εκεί ένας από τους πολλούς κουμπάρους της Βαμβακούλας, η οποία διακόπευε επίσης το ίδιο διάστημα στο χωριό της το Χατζί. Ωραίος χώρος, τύπου βεράντα με θέα και καλοφτιαγμένο φαγητό άμα βαρεθείς το γκρικ τάβερν στιλ.

Βοϊδοκοιλιά αρρώστια.....

Έξω από τη Γιάλοβα είναι το Costa Navarino, πήγαμε μόνο για καφέ όπως καταλαβαίνεις, εσπρέσσο φρέντο 4€, πιο φτηνός από το Grey στο Χολαργό. Καλό και καλόγουστο και κόζι με φάνηκε, αλλά κωλύομαι να το επισκεφτώ φέτος. Πολύ κοντά στο Costa Navarino είναι η φοβερή παραλία της Βοϊδοκοιλιάς η οποία μοιάζει με γαλάζια λίμνη, είναι παραδεισένια, είναι αξιοθέατο από μόνη της. Και λίγο παραπέρα, καμιά μιάμιση ώρα από το Πεταλίδι είναι η Πύλος, τα κανόνια του Ναβαρόνε και τα ρέστα, άμα φτάσεις μέχρι εκεί πρέπει να πας.

Άμα αποφασίσεις να πας καλοκαιράκι στην περιοχή, και ειδικότερα τον Αύγουστο, μπορείς να χτυπήσεις και πανηγύρι με γουρνοπούλα, μπίρα κι Έφη Θώδη ή πιο κουλτουρέ, γουρνοπούλα, μαυροδάφνη και Τσαλιγοπούλου, γουοτέβερ μην ανησυχείς δε χρειάζεται να είσαι για τα πανηγύρια ώστε να επισκεφτείς ένα!

Το σημαντικότερο ντεφό του καλοκαιριού: ζέστη και καραζέστη κι ακόμα περισσότερη ζέστη.

Άρτος και θεάματα #3 Damien Hirst & μπιφτέκια στο Malvazia

2011-11-26T12:07:00.002+02:00

"Diamond Skull" από εδώ

Πριν από μερικές εβδομάδες πήγα στο Μπενάκη να δω την έκθεση New Religion του Damien Hirst. Τώρα έργα του εν λόγω καλλιτέχνη έχω δει πολλά και σε διάφορα μουσεία και η τεράστια επιτυχία του δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει: είναι ο ορισμός του case study για καλλιτεχνική καθιέρωση μέσω ενός ολοκληρωμένου publicity & pr προγράμματος, ή απ’ τ’ ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα. Ειλικρινά το πιστεύω, είναι σοοοο υπερτιμημένος, όχι ότι δεν έχει φαν η τέχνη του αλλά η καλλιτεχνική και οικονομική αξία που της αποδίδεται παραπάει.

Η έκθεση περιλαμβάνει ένα περιορισμένο αριθμό έργων, γι’ αυτό άμα πας take your time, χάζεψε τα ονόματα των φαρμάκων και τα εδάφια της Βίβλου με τα οποία συνδέονται, ψάξε να βρεις τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης με τους σταυρούς, τις καρδιές, τις νεκροκεφαλές και τα πολυτελή υφάσματα, ανακάλυψε την κατά Hirst τελική έξοδο ή απλά μπορείς να κρυφακούσεις τις παπάντζες άλλων επισκεπτών που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την επίσκεψή τους μέχρι εκεί κάτω για μια έκθεση μίας αίθουσας, θυμάμαι κάτι αντίστοιχο είχαμε πάθει και στον Κουνέλη @ Bernier Eliades, η έκθεση περιλάμβανε 5-6 πίνακες και καμία επεξήγηση, ούτε ένα φυλλάδιο, ούτε καν φύλακα στο χώρο!

Τεσπα, μιας και ήταν Παρασκευή απογευματόβραδο, είπαμε να φάμε κάπου εκεί πέρα και να μη γυρίσουμε από νωρίς σπίτι, οπότε βρήκαμε το πιο κοντινό εστιατόριο – ακριβώς στο πίσω μέρος του μουσείου – και μπήκαμε έτσι απλά, χωρίς κράτηση, χωρίς τίποτα, πάνε οι παλιές εποχές που για να φας έξω Παρασκευή έπρεπε να κάνεις κράτηση 2-3 μέρες πριν στην καλύτερη.

Malvazia: καθαρές γραμμές και στιβαρή, λίγο butch αισθητική

Το εστιατόριο λέγεται Malvasia και η πρώτη εντύπωση ήταν πολύ καλή: έχει καλαίσθητη σάλα και τζαμαρία που ανοίγει, περιποιημένα τραπέζια, το κάπνισμα επιτρέπεται όλα καλά! Η καρδούλα μου σφίχτηκε λίγο πάντως μόλις είδα αρμόνιο και μικρόφωνο σε μια γωνίτσα, το πολύ εξυπηρετικό προσωπικό μας ενημέρωσε όμως ότι το πρόγραμμα -αρτιστίκ για να εξηγούμαστε- ξεκινάει μετά τις 10 οπότε και θα είχαμε σίγουρα φύγει.

Το καλωσόρισμα του σεφ περιλάμβανε 2 είδη ντιπ, ένα με λαχανικά κι ένα με γιαούρτι- μουστάρδα καθώς και ξεροψημένο ψωμάκι, τα οποία εξαφανίστηκαν πριν καν παραγγείλουμε μιας και το μουσείο μας είχε ανοίξει την όρεξη! Επίσης και οι μπύρες που ήπιαμε στο καφέ του Μουσείου παρέα με τη Ρηνούλα, πρέπει να είχαν συνεισφέρει στο άνοιγμα αυτό.

Τι δοκιμάσαμε: Εγώ πήρα το μπιφτέκι γαλοπούλας το οποίο ήταν απλό και νόστιμο και συνοδευόταν από καταπληκτικές πατάτες φούρνου, ψημένες με τη φλούδα αλλά πολύ τρυφερές, λίγες όμως, θα έτρωγα και πιατέλα. Ο Γιάννης πήρε το σολομό και ήταν καλός λέει, τον πιστεύω, εγώ ούτε να τον πλησιάσω. Πήραμε και μια σαλατούλα για τα μάτια του κόσμου, ρόκα με σπανάκι, ντοματίνια και προσούτο. Μαζί με το κρασί πληρώσαμε γύρω στα 60€ νομίζω both, which was decent σχετικά.

Κατά τις 10 ήρθε και η τραγουδίστρια οπότε ήταν ώρα να την κάνουμε γι’ αλλού, γι’ αυτό αν το αποφασίσεις chose πριν τις 10 για ένα ήσυχο δείπνο και μετά τις 10 για λίγο έντεχνο, έθνικ και συμπάθεια.

Flying with Real: το στόρι μιας wannabe γκρούπι

2011-11-25T13:58:00.006+02:00

Εγώ και ο Κριστιάνο θαμπώνουμε την κάμερα! Πολύ bling bling αυτό το παιδί..

Η δουλειά μου δεν με ικανοποιεί ιδιαίτερα, την εταιρεία για την οποία δουλεύω δεν την εκτιμώ πραγματικά, η περιοχή που στεγαζόμαστε είναι απαίσια, και θα μπορούσα να σκεφτώ καμιά χιλιάδα ακόμη λόγους για τους οποίους θα ήθελα να την κάνω αλλά every now and then κάτι ενδιαφέρον κάθεται και αλλάζει για λίγο τα δεδομένα.

Έτσι πριν από μερικούς μήνες στο πλαίσιο αυτής της μιζεροδουλειάς που κάνω, μου έλαχε ένα ταξίδι στην Βαρκελώνη προκειμένου να παρακολουθήσω έναν αγώνα της Real με την Espanyol, κι ακόμα καλύτερα θα πήγαινα μέσω Μαδρίτης και θα ταξίδευα με την ίδια την ομάδα, θα μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, θα κυκλοφορούσαμε με το ίδιο λεωφορείο, κτλ και έτσι κι έγινε! Έγινα γκρούπι της Real για 48 ώρες.

Μαζί με την υπόλοιπη ελληνική αποστολή πήγαμε στη Μαδρίτη κι επιβιβαστήκαμε στο ίδιο αεροπλάνο με τη Real, δυστυχώς όλες οι φωτογραφίες βγήκαν θολές μιας και το μαλακ*στ*ρι ο Μουρίνιο δε μας άφηνε να πλησιάσουμε περισσότερο με μηχανή, τους παρακολουθούσαμε όμως και στις δύο πτήσεις από και προς Βαρκελώνη σαν τα ψάρια μες στη γυάλα: προ νίκης –γιατί τη νικήσανε την Espagnol- ήταν σε μουγγαμάρα και περισυλλογή, μετά νίκης ο Ρονάλντο έβγαζε φωτογραφίες του εαυτού του με το iphone, ο Ράμος έπαιζε μαξιλαροπόλεμο με τον Αλόνσο, ο Μουρίνιο πέταγε σκουπιδάκια στον Πέπε που είχε βάλει και το γκολάκι της νίκης και γενικώς μια ωραία ατμόσφαιρα αλλά και πάλι δεν μας άφησαν να παίξουμε κι εμείς μαξιλαροπόλεμο μαζί τους σνιφ κλαψ.

Στο ενδιάμεσο τους πετυχαίναμε παντού στο ξενοδοχείο -το οποίο ήταν αποκλεισμένο από νεαρούς φανς της ομάδας και για να μπεις και να βγεις έπρεπε να δείξεις κάρτα επιβίβασης-, μετά από πολύωρο καραούλι και συνεννοήσεις με την εταιρεία που μας φιλοξενούσε. Εγώ πέτυχα καμπόσους στο ασανσέρ αλλά δεν ήξερα ονόματα και ντράπηκα να αδράξω την ευκαιρία για πριβέ αυτόγραφο, γι’ αυτό μπήκα στην ουρά και περίμενα καρτερικά αρκετή ώρα για το Ρονάλντο και τον Αντεμπαγιόρ να υπογράψουν στη φανέλα μου. Είχα κι ένα incident με το Ράμος ειδικότερα αλλά και όποιον καθόταν στο διάδρομο του αεροπλάνου στην επιστροφή, αλλά καλύτερα να μην το αναλύσω.

όλες οι φωτογραφίες έτσι και χειρότερες...

Πολύ αναμονή, πολύ κυνηγητό, πολύ κακό για το τίποτα. Και τι κατάλαβα; Ούτε που θυμάμαι που την έχω θάψει την μπλούζα, ούτε που τους εκτιμώ καν τους παίκτες αυτούς, ούτε που με νοιάζει αν παίζουν ή δεν παίζουν ποδόσφαιρο, άσε που το ντύσιμο τους και η συμπεριφορά τους και το στιλ τους είναι εντελώς ακαλαίσθητα. Anyway, η ψυχολογία της γκρούπι σε συνεπαίρνει, αλλά κυρίως του γκρούπι, γιατί male γκρούπιδες ήταν αυτοί που μας βάλανε στο πνεύμα να τρέχουμε για αυτόγραφα, us girls άμα το σκεπτόμασταν καλύτερα θα βολτάραμε στη Βαρκελώνη, θα πηγαίναμε στο σπα του ξενοδοχείου, μετά στο γήπεδο κι έξω από την παράγκα.

Στο μεταξύ από ποδοσφαιροhunting και ποδοσφαιροspotting, καταφέραμε και μια βόλτα στη Barcelonetta, ένα ποτάκι σε παραλιακό κλαμπ κι ένα φαγητό στο πανέμορφο Acontraluz, χωρίς την ομάδα εννοείται!

Διακοπές στη Βασκονία, στο Μπιλμπάο

2011-11-17T17:48:00.002+02:00

Έξω από το Guggenheim, στο βάθος η αράχνη της Μπουρζουά και η κόκκινη γέφυρα μανταλάκι

Το Bilbao για τους παλαιούς βασκόνους λέγεται Bilbo κι αυτό θυμίζει (εκτός αν έχεις πονηρό μυαλό), Lord of the Rings, Hobbit και γενικώς πολύ παραμύθι, και το Bilbao είναι παραμυθένιο, τουλάχιστον το τουριστικό κομμάτι της πόλης που ξεκινάει από το Guggenheim κι ανηφορίζοντας το ποτάμι με τις διάσημες γέφυρες και τα διάσημα κτίρια και διάφορα άλλα διάσημα φτάνεις στην παλιά πόλη, η οποία μοιάζει με την παλιά πόλη της Ρόδου, της Κέρκυρας, και γενικώς όλες τις παλιές πόλεις που βρίσκεις σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα κι όχι μόνο. To Μπιλμπάο είναι το Guggenheim και χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε στον πολιτισμικό χάρτη οπότε θα ξεκινήσω κάπως έτσι:

Το Guggenheim είναι μια υπερπαραγωγή. Μοιάζει με μικρό καράβι που έχει ψαρίσια ουρά και φοράει καπελάκι ναύτη ή αν το δεις από άλλη πλευρά μπορεί να σου θυμίσει το καταραμένο φίδι ή τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη ή και ανεμόμυλο, έτσι όμως όπως στραυταλίζει τόσο στην αντηλιά όσο και στη συννεφιά είναι αδύνατο να μην τραβήξει την προσοχή σου ακόμα κι αν δεν είσαι πολύ φαν της μοντέρνας τέχνης. Επιπλέον ο Πούπι, το γιγαντιαίο σκυλί του Τζεφ Κουνς με το πετσί από λουλούδια που βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή του Guggenheim, θα τραβήξει την προσοχή σου όχι μόνο με το μέγεθος το οποίο εν προκειμένω μετράει, όσο και με τη μυρωδιά του, μιας και μυρίζει σα λιβάδι με λουλούδια! Αφού αφιερώσεις αρκετή ώρα για να θαυμάσεις το μουσείο σαν κτίριο - κάντο περιμετρικά γιατί γύρω γύρω έχει μνημειώδη σχεδόν έργα, όπως μια αράχνη της Μπουρζουά ή τις τουλίπες του Κουνς ή την κόκκινη γέφυρα που μοιάζει με μανταλάκι- και άλλα πολλά-, έμπα στο μουσείο, το οποίο έχει και μόνιμες και φιλοξενούμενες συλλογές που αξίζει να δεις. Εμείς πετύχαμε και τη συλλογή του Δασκαλόπουλου η οποία είναι huge, όχι μόνο διότι περιλαμβάνει πολλά έργα, αλλά επειδή και το καθένα από αυτά χρειάζεται εργοστάσιο για να στηθεί. Δεν θα σχολιάσω το περιεχόμενο ποιοτικά, η μοντέρνα τέχνη άλλωστε είναι πάντα open for discussion και το έχω ήδη συζητήσει πολύ με certain some ones.

Potea στην οδό Garcia Rivera

Στο Guggenheim έχει ένα ωραίο αίθριο καφέ κι εστιατόριο με μενού του Martin Berasategui με τ’ όνομα, θα αναφερθεί παρακάτω, καθώς και αξιοπρεπές gift shop, λίγο ακριβούτσικο όμως. Επίσης και η περιοχή έξω από το μουσείο αξίζει για άραγμα, έχει πάρκο με καρουζέλ και ράμπες για σκέιτ κτλ, παγκάκια, καφέ, και τραμ αν δε θέλεις να κάνεις όλο το παραποτάμιο bridge-spotting προς την παλιά πόλη με τα πόδια. Λίγο πιο κάτω από το Guggenheim υπάρχει και το Μουσείο Καλών Τεχνών, το οποίο αξίζει να επισκεφτείς για να δεις και τα έργα ντόπιων καλλιτεχνών, μη νομίζεις τίποτα λαογραφίες, σε μοντερνιά αναφέρομαι. Επίσης το ίδιο το μουσείο έχει ενδιαφέρον από αρχιτεκτονικής πλευράς και είναι τριγυρισμένο από ένα μεγάλο πάρκο με πράσινο για άραγμα.

Πούπι ο ανυπέρβλητος και στα πόδια του ο Τζον

Άλλα αξιοθέατα που θυμάμαι είναι μία γέφυρα Καλατράβα, σαν τη δικιά μας περίπου, το αεροδρόμιο έχει επίσης εσάνς Καλατράβα, σαν το ΟΑΚΑ περίπου, τα Φοστερίτος, δηλαδή οι έξοδοι του μετρό, οι οποίες έχουν σχεδιαστεί από το Νόρμαν Φόστερ, εξ’ ου και το όνομα και μοιάζουν με σώμα γαρίδας if you ask me, ο πολυχώρος Alhondiga, με σινεμά, εστιατόρια, γκαλερί και design shop, ο οποίος έχει σχεδιαστεί από τον Philippe Starck. Το γήπεδο δεν το συστήνω, αδιάφορο, αν κι εκεί αγόρασα ένα πελώριο βάσκικο καπέλο, μάλλινο με κόκκινη σατέν επένδυση, μούρλια. Επίσης η παλιά πόλη είναι μία από τα ίδια, της Ντονόστια ήταν καλύτερη. Επίσης μην ψαρώσετε και πάτε στην κλειστή αγορά Ribera, εγώ νόμιζα ότι θα έχει λουλούδια, μπισκότα και σαντουϊτσάκια άντε και τίποτα αντίκες αλλά είχε όλο μπούτια ταύρου, ψαρούκλες και άλλα τέτοια βρωμερά αμαγείρευτα πράγματα, κρατούσα τη μύτη μου όλη την ώρα.

Inside Thomas' Hirschhorn Cavemanman

Στις εξόδους ισχύει ότι και στη Ντονόστια, ποτέα, πίντσος και φτηνές τιμές.

Από εστιατόρια δοκιμάσαμε το La Tagliatela, ιταλικό με τεράστιες μερίδες, στο τέλος ενός δρόμου που ενδείκνυται για μπαρότσαρκα, του Garcia Rivera. Εκεί συχνάζουν οι ντόπιοι μετά τις δουλειές τους και μας τον σύστησε το πολύ εξυπηρετικό προσωπικό του ξενοδοχείο που μείναμε. Gran Domine bro, 5* hotel με 100 και κάτι ευρώ τη βραδιά χωρίς πρωινό αλλά ποτέ δεν ξυπνάμε έτσι κι αλλιώς. Talk about design, to ξενοδοχείο ήταν φοβερό κι απέναντι από το Guggenheim, αφού ο Πούπι καθρεπτιζότανε στα τζάμια του. Για να ξαναγυρίσω στο εστιατόριο, καλό ήτανε όσο έφαγα, μετά τσακώθηκα με το Γιάννη και βγήκα έξω και κάπνιζα μέχρι που φύγαμε, οπότε δεν έχω εικόνα τιμής και τελικά δεν το συστήνω λόγω κακού καρμοπροηγούμενου. Στο Pizza Leggera, που ήταν κοντά στο ξενοδοχείο μας είχε καλό φαί και φυσιολογικές για την περιοχή τιμές.

Από την είσοδο μοιάζει με καράβι ή καπελάκι ναύτη

Επίσης στου κυρ Berasategui που είπα πιο πάνω, ενός φημισμένου – η Άντζελα τον ήξερε – μισελενούχου σεφ, στο εστιατόριο Beltz the Black, στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου μας. Budget friendly δεν το λες, yummie friendly ήταν πάντως με 1-2 εξαιρέσεις: ας πούμε το νταβατζιλίκι το καλωσόρισμα του σεφ παραήταν θερμό: ένα γκασπάτσο κι ένα σουβλάκι με μύξα αχιβάδας να βουτήξεις, μπλιαξ, μετά μια κρύα σούπα με λαχανικά και μάλιστα μπροκολάκια μπλιαχ και ξαναμπλιάχ και μετά με το ζόρι πάλι μου φέρανε μια πάστα που ήταν από έξω εμφάνιση κι από μέσα ψαρίλα, δηλαδή πάστα ψαριού έλεος, πιο μπλιαχ δε γίνεται, και να σε κοιτάει και το γκαρσόνι στο στόμα που όλο σου γεμίζει το άδειο κρασοπότηρο αλλά το πιάτο δε λέει να αδειάσει. Τεσπα από κυρίως πήρα το πιο σέιφ του μενού, δηλαδή μόνο εγώ και κάτι ξενέρωτοι κινέζοι παραδίπλα, ένα Sirloin steak στην πέτρα σε βάση από πατάτα-μπέικον, γευστικότατο και ασύγκριτο με σολωμούς, λαυράκια, και τα άλλα τέτοια του μενού. Εννοείται ότι πήρα και γλυκό το οποίο είχε της παναγιάς τα μάτια σε μοριακές μινιατούρες: παγωμένα κραμπλς με φούσκες φράουλας, κάτι ποτηράκια με διάφορα μους ποτών και φρούτα του πάθους, ένα μικρό μάφιν κι ένα σοκολατάκι αλλά σε μορφή σκόνης κι άλλα που δεν καλοθυμάμαι, ας όψεται που κιότεψα και δεν έβγαλα φωτό!

Για πίντσος στο καφέ του Guggenheim, φρυγανισμένο ψωμί με ντομάτα φέτα και κάπαρη, ή φριτάτα μοτσαρέλας με ντομάτα, churros με σοκολάτα στην παλιά πόλη, και στο El Huevo για μικρά μποκαντίλος με χαμόν και πιπεριά και άλλα.

Για ποτό, το μπαρ Splash στο lobby του ξενοδοχείου μας με pop αισθητική και κοκτέιλ ήταν good, αλλά πρέπει να βγεις στο δρόμο να καπνίσεις. Πάντως σε όλα τα μικρά μπαράκια της πόλης, το ποτό κάνει μέχρι 2,5 ευρώ κι αν είναι κόκκινο κρασί Riojas είναι υπεραπολαυστικό.

Πολλά έγραψα και θα μπορούσα να γράψω κι άλλα τόσα, το συμπέρασμα είναι ένα: να πας, και να φας και να πιεις και να διασκεδάσεις, οι βάσκοι είναι κουλ, κι ας είναι και τριγωνοκέφαλοι. Και ξέρουν κι από τουρισμό, κι έχουν και πανέμορφες πόλεις κι ας είναι στη βαθιά επαρχία της Ισπανίας.

Διακοπές στη Βασκονία, στη Ντονόστια ή Σαν Σεμπαστιάν για τους άλλους

2011-10-18T16:47:00.002+03:00

Αυτό το έχει φτιάξει ένας διάσημος ντόπιος καλλιτέχνης, ο Jorge Oteiza, και είναι ότι φαίνεται, ένα empty construction στην μία άκρη της παραλίας

Τώρα που χάλασε ο καιρός και προκειμένου να επιβεβαιώσω ότι «ότι θυμάμαι χαίρομαι», αποφάσισα να γράψω για τις διακοπές μας, τις μισές από τις οποίες περάσαμε στη Βασκονία, στο Σαν Σεμπαστιάν και στο Μπιλμπάο.

Το Σαν Σεμπαστιάν ή Ντονόστια για τους Βάσκους που είναι πολύ fanatics με την εθνικότητά τους, είναι μια πανέμορφη, λουτροπαραλιακή πόλη που κάνει τις Κάνες να ωχριούν μπροστά του όσον αφορά στη σκηνογραφία-φωτογραφία αλλά πάσχει από θάλασσα (κι από φεστιβάλ σινεμά σε σχέση με τη γαλλίδα αντίπαλό του): τεράστια αμμουδιά, yes, surf, ski κι άλλα watersports yes, ειδυλλιακή θέα – νησάκια – δεντράκια – ωραία μαγαζάκια κτλ yes, αλλά θάλασσα καταψύκτης, μπούζι, παγάκι, παγωτό με γαρνιτούρα μπόλικη πρασινάδα – σφουγγάρι στο σημείο εισγορής – εκγωρής που λέει κι ο Φουσέκης!

La Concha Bahia, η μεσαία από τις 3 παραλίες της Ντονόστια, όλοι πάνε πάνω κάτω και κανείς δεν κάνει μπάνιο στον καταψύκτη του Βισκαϊκού κόλπου

Στη Ντονόστια εκτός από ποιότητα ζωής κι όμορφο σκηνικό, θα απολαύσεις καλό φαγητό και ποτάκι σε τιμές ξεφτίλας (ούτε καφενείο σε κουτσοχώρι δηλαδή), οι Ντονοστιάνοι άλλωστε βγαίνουν συνέχεια για «ποτέα» -δηλαδή το δικό μας bar-hopping- παρόλο που δεν έχουν και τόσα να ξοδέψουν, σκέψου ότι (μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές τουλάχιστον) οι μισθοί τους είναι χαμηλότεροι από τους δικούς μας.

Πολλά αξιοθέατα τύπου μουσεία κτλ δεν έχει, καβάλα το hop-on/hop off και θα τα δεις όλα σε μια μέρα, αξίζει πάντως να πας στο San Telmo Museum, το οποίο είναι τύπου interactive λαογραφικό, θα βοηθούσε βέβαια κι αν βάζανε καμιά ταμπελίτσα στα αγγλικά, μιας και το εν λόγω μουσείο μιλάει μόνο βάσκικα και ισπανικά, το οποίο βρίσκεται σε ένα πολύ παλιο-προχώ κτίριο στην παλιά πόλη. Άλλα αξιοθέατα είναι ο λόφος Urgull, πάνω από το γραφικό λιμανάκι, όπου θα δεις το άγαλμα του Χριστού που επιβλέπει την πόλη κι άλλα τέτοια αγάλματα, κανόνια κτλ, be prepared για περπάτημα though. Επίσης το Ενυδρείο, στο τέλος του λιμανιού, πολύ φτωχό πάντως, και κάτι αγάλματα στις 2 άκρες των 3 τεράστιων παραλιών που αποτελούν την ακτογραμμή της πόλης, εντάξει και να μην τα δεις/φωτογραφηθείς δε χάνεις και τίποτα.

Το λιμάνι είναι πολύ γραφικό αλλά μυρίζει ψαρίλα!

Ξαναγυρνώντας στα περί ποτέα – φαγητέα, η Ντονόστια / Σαν Σεμπαστιάν, είναι η πόλη με τα περισσότερα αστέρια Michelin ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, το αφάν γκατέ της γαστριμαργίας κι ακόμα κι αν δεν πας να φας σε κάποιου αστεράτου σεφ, είναι σίγουρο πως θα ευχαριστηθείς το φαγητό σου και με το παραπάνω. Τρελάθηκα με τα pintxos, το τι ταυροσάλαμο και μποκαντιλάκι έφαγα δεν περιγράφεται, καθώς και με το κρασί Rioja που φτιάχνουν εκεί γύρω. Τα pintxos είναι στο περίπου η βάσκικη λέξη για τα τάπας, και συνίστανται σε μικρογραφίες φαγητού σε ποικιλία, όπως σαντουϊτσάκι με χαμόν ιμπέρικο, τοστάδα με ντομάτα, κροκέτες χαμόν, τοστάδες με σολωμό και τόνο (για το σύζυγο) ή με λαχανικά κι αντζούγιες (πάλι για το σύζυγο), μικρά burgerakia με τσιπς μπανάνας, κι άλλα πολλά με ψάρι κι αυγό που δεν με ψήνουνε, αλλά ακούω ότι αρέσουνε σε πολλούς.

Αυτό το πανέμορφο (!) burgeraki το έφαγα στο A Fuego Negro

Προτάσεις: για pintxos και συμπάθεια, και λίγο οφθαλμόλουτρο μετά τη θάλασσα στο People Cafe στη Zurriola Playa, ή στο La Perla στη La Concha Bahia, στο Restaurante Oquendo όπου σκάνε μύτη οι σταρούμπες μετά το film festival ή ακόμα καλύτερα στο A Fuego Negro με τα πειραγμένα pintxos για να γλύφεις και τα δάχτυλά σου. Για βάσκικη κουζίνα στο Jatetxea El Casarin στην παλιά πόλη. Εκεί δοκίμασα φιλέτο με σάλτσα μήλου και ντοματόσουπα με φύλλα χαμόν, το συστήνω μόνο για φίλους μαγειρευτού.

Ο Τζονάκος στον αραμπά του απολαμβάνει το ζεστό αλλά όχι πνιγηρό καιρό της Ντονόστια

Για ποτάκι στα Bideluza, Auld Dubliner, Tximista, Artess Café και παντού γενικά, πίνεις φτηνά και καλά ποτά και σούπερ γευστικά κρασιά με 2 ευρουλάκια σου λέω!

Για διαμονή budget friendly κυριλέ, λίγο business though, ξενοδοχείο Silken Amara, δίπλα από την πλατείτσα που φεύγουν τα λεωφορεία για Μπιλμπάο και σε περπατάμπλ απόσταση από την παραλία και την παλιά πόλη.

Α και τι άλλο: είδα και το Σουμάχερ στο δρόμο, agur, ή έχε γεια στα βάσκικα, και να μάθεις λίγα αν σκοπεύεις να πας γιατί οι βάσκοι νο άγγλικος!

Για φαί στο Γκάζι

2011-07-27T16:57:00.003+03:00

ένα αγαπημένο χασάπικο

Μεσπιλέα: Στο Μεσπιλέα είχα πάει πέρσι στο άσχετο, μετά από την αναδρομική έκθεση Τσαρούχη στο Μπενάκη, για early dinner ή late lunch, όπως θες το λες, πάντως το μαγαζί ήταν το μόνο που είχε ανοιχτή κουζίνα εκείνη την ώρα. Δεν τρελάθηκα, τα φαγητά ήταν πολύ μπουχτιστικά, όπως τα τουλουμπάκια πατάτας ή το ψαρονέφρι με χαλούμι, αλλά αυτό που με χάλασε περισσότερο ήταν το σέρβις: το μαγαζί ήταν άδειο αλλά παρόλα αυτά μας έβαλαν σε ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα σε μια σκάλα στον πάνω όροφο, κι όταν ο σερβιτόρος πέρναγε από πίσω μου, σπανίως δεν με ψιλοέσπρωχνε. Επίσης μας καθίσανε με τον όρο ότι θα υπάρξει deadline αναχώρησης, αφού το τραπέζι ήταν κρατημένο για αργότερα. Να επαναλάβω ότι το μαγαζί ήταν εντελώς άδειο. Τεσπα, τι τα θες, γι’ αυτό δεν ξαναπήγα, γι’ αυτό και δεν θα ξαναπάω.

Mamaca’s: Το Mamaca’s ήταν ένα από τα 2 εστιατόρια που πήγα φέτος και απαγορευόταν το κάπνισμα! Δεν το χάρηκα καθόλου, αλλά αφού βρέθηκα εκεί και πάλι στο άσχετο με λίγες επιλογές για φαγητό, είπα να το δοκιμάσω, τόσα χρόνια άλλωστε πέρναγα απ’ έξω και όλο παραδίπλα πήγαινα. Anyway, το φαγητό είναι πολύ decent αλλά ακριβούτσικο. Από ορεκτικό έφαγα ντάκο με μυκονιάτικο τυρί και από κυρίως τα φιλετάκια στη σχάρα, όλα καλά αλλά χωρίς να δικαιολογούν, τουλάχιστον έτσι νομίζω, δεν μαγειρεύω κιόλας, τις υψηλές τιμές. Το μαγαζί πάντως είναι ομορφούλικο και το πολύ λευκό ντεκόρ σε συνδυασμό με την περαντζάδα σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε νησάκι.

Μεσπιλέα σημαίνει μουσμουλιά λέει!

Butcher Shop: Το Butcher Shop ήταν το άλλο μαγαζί που πήγα φέτος που παίζει εξοστρακισμός καπνιστών. Όμορφο μαγαζάκι με αισθητική γνήσιου butcher shop και ειλικρινής προσπάθεια, αυτό που σου υπόσχεται ο κατάλογος, αυτό θα φας. Τι να πρωτοφάς όμως; Σύγκλινο, κεφτεδάκια, απάκι, καβουρμά, μέχρι και το burger απόλαυσε κάποιος αλλά και γι’ αυτούς που μόνο το είδαν ήταν γιάμι ζουμερό! Επίσης πολύ ωραίες τηγανητές πατατούλες, χοντρές και τραγανές. Είχα πάει και παλιότερα και πάλι το είχα ευχαριστηθεί!

Dirty Ginger: Είχα περάσει άπειρες φορές απέξω κι όταν το πλήρωμα του χρόνου με έβαλε και στο μέσα δεν το μετάνιωσα καθόλου! Ωραίος χώρος και ωραία μουσική, ωραία ποτάκια και νόστιμο φαγητό! Από ορεκτικά δεν θυμάμαι να προτείνω, αλλά από κυρίως μου έχει μείνει το τσοπ σούι που έφαγε ο Γρηγόρης, δηλαδή ψιλοκομμένο χοιρινό με μυρωδικά και καραμελωμένα κρεμμύδια στο γουόκ, το ψαρονέφρι με μουστάρδα που έφαγα εγώ και τα διάφορα σουβλάκια που πήραμε στη σέντρα, όλα ήταν καλά μόνο το κοντοσούβλι μας ξενέρωσε. Για κερασάκι μετά από τόση κρεατίλα πήραμε Πάβλοβα και ήταν από τις καλές, φρέσκια και αφρατούλα, αν δεν κρεμόντουσαν και σαν τα σταφύλια από πάνω μας οι υπόλοιποι πελάτες όταν πίναμε το ποτάκι μας προκειμένου να χωνέψουμε θα μου είχε μείνει πολύ καλύτερη αίσθηση.

Mamaca's χρόνια τώρα

CV: Το CV είναι ένα πολύ κομψευάμενο εστιατόριο, μοιάζει λίγο με μπιστρό, στο οποίο είχα πάει μόλις είχε πρωτοανοίξει πέρσι το καλοκαίρι, αφού ο μαγαζάτορας μέχρι που μας ρώτησε από πού μάθαμε για το μαγαζί, ούτε το Google δεν το έβγαζε τότε! Αυτό μου είχε κάνει πολύ εντύπωση, όπως επίσης ότι έπαιζε κάτι γερμανικά τραγούδια τύπου Lili Marlene που ήταν λίγο άσχετα με τη γαϊδουροζέστη, ταίριαζαν όμως με το όλο σκηνικό στην Κωνσταντινουπόλεως. Τι δοκιμάσαμε: φλογέρες με μέλι και ξυνοτύρι - γιαααααμ, πυργάκι από χαλούμι με λαχανικά και σος γιαούρτι –πρέπει να το διαλύσεις για να ξαναφτιάξεις την τέλεια μπουκιά, σπαγγέτι με σύγκλινο ψιλοπάλεψα εγώ αλλά και πόσο να φας καλοκαιριάτικα, καλόοο πάντως, και θυμάμαι ότι δοκίμασα και το μοσχάρι μπερζέ με φλουδιστές πατάτες που είχε πάρει η Άντζελα ήταν σκέτο μέλι. Εντωμεταξύ, εν μέρει επειδή το μαγαζί ήταν καινούριο, ίσως κι επειδή είδαν την Άντζελα που σημείωνε στο τεφτέρι της για το Αθηνόραμα, το μαγαζί μας πέθανε στα κεράσματα: τι lemon pie και apple bubble on the house τρωγοήπιαμε δεν περιγράφεται!

Ήθελα να γράψω και για το Das Bier και για το Brothel που πήγα το χειμώνα, αλλά έμαθα ότι έκλεισαν, πάνε κι αυτοί…

Και η χαίτη του John Bon Jovi ανέμισε επιτέλους στο ΟΑΚΑ!

2011-07-21T14:56:00.002+03:00

το τικέτο!

Εδώ και κάμποσους μήνες άρθρο με τίτλο «και η χαίτη του Τζον Μπον Τζόβι θα ανεμίσει στο ΟΑΚΑ» από το μακαρίτικο το ΒΗΜΑ κοσμούσε το ψυγείο μου προκειμένου να μην ξεχάσω να πάρω εισιτήρια ώστε να ακούσω live από τον Τζον Τζον τον ίδιο “Shot through the heart and you’re to blame darlin’ you give love a bad name”!!!

ο γκόμενος, τίγκα στο γυναικομάνι από κάτω! photo

Και το άκουσα δεύτερο, και το άκουσε και η ξαδέρφ η οποία μου έμαθε τους «Ντόβι Ντόβι» όπως λέει το βαφτιστήρι/ανήψι μου το γκρουπ, αλλά από το τηλέφωνο λόγω εγκυοσύνης, και το άκουσε και ο Τζονάκος από το μπαλκόνι στο Χολαργό μιας και βαρέθηκε να μας ακολουθήσει στο ΟΑΚΑ και χιλιάδες άλλοι νοματαίοι σε μία συναυλία τίγκα στον ιδρώτα και το χοροπήδημα!

οι χιλιάδες νοματαίοι

Thank you John John για όλα, έχεις παραμείνει «γκόμενος» που λέει και η Αγάπη, παρά την ηλικία σου και τις κραιπάλες, σε σβήνω από τη λίστα των απωθημένων συναυλιών του δημοτικού/γυμνασίου τώρα η μόνη συναυλία που μένει να δω στο ΟΑΚΑ είναι των Red Hot ή των Beatles άμα προχωρήσει η κλωνοποίηση και στη γη μέχρι να την κάνω.

Sylvie Guillem Μέγαρο vs Sylvie Guillem Ηρώδειο σημειώσατε 1 με τόνο!

2011-07-20T14:25:00.007+03:00

photo από εδώ

Πήγα κι εγώ εχθές στο Ηρώδειο για να δω μία από τις καλύτερες χορεύτριες στον κόσμο 2^η φορά φέτος και ψιλοξενέρωσα με την 60λεπτη αρπαχτούλα, καλά και με την τρελή ζέστη αφού η παράσταση καθυστέρησε να αρχίσει μισή ώρα με αποτέλεσμα όχι μόνο το vintage κοτρώνι να έχει πυρώσει αλλά και η ατμόσφαιρα να θυμίζει σάουνα ή ραζούλ λόγω της παραγόμενης θερμότητας από το κούνημα χιλιάδων βεντάλιων.

Τεσπα, ας γυρίσουμε στην «αρπαχτή»: η πρώτη χορογραφία διά σχεδιασμού William Forsythe με τίτλο “Rearray” μας έκανε τα νεύρα τσατάλια, όχι γιατί δεν ήταν καλή, το αντίθετο έδωσε μάλιστα τη δυνατότητα στους χορευτές – Nicolas le Riche λέγεται ο παρτενέρ της- να ξεδιπλώσουν όλη την μαεστρία τους σε χάρη-ευλυγισία-πρωτοτυπία κινήσεων, γενικώς έπαιξαν πολλά συμπλέγματα και σφιχταγκαλιάσματα, τα οποία σταματάγανε και ξεκινάγανε από άλλο σημείο κάθε φορά, σαν μικρά ποιηματάκια ή σκετσάκια αλλά η μουσική θύμιζε επίσκεψη σε τρελό οδοντίατρο, ψυχολογικό θρίλερ με γάτες που γρατσουνάνε πατώματα, αλάδωτα βαγόνια του μετρό που τρίζουν στην προσπάθεια τους να σταματήσουν έγκαιρα στον Ευαγγελισμό, δεν μπορώ τώρα να βρω άλλο παραλληλισμό but you get the picture. Ήταν τόσο απαίσια μουσική, David Morrow λέγεται ο συνθέτης, που δε σε άφηνε να συγκεντρωθείς στη χορογραφία αλλά σε τσίτωνε τόσο ώστε να κουνάς ακόμα δυνατότερα τη βεντάλια σου. Αυτή –η χορογραφία μόνο για να εξηγούμαστε- ήταν και η καλύτερη στιγμή της παράστασης. Στο διάλειμμα της Sylvie, τα παιδιά που χόρεψαν ήταν οκ, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας, δεν ήταν κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί, και το γεγονός ότι το κοινό τσακίστηκε να τους χειροκροτήσει νομίζω ότι υποδηλώνει την απογοήτευση από την πρώτη εμφάνιση της Sylvie.

H 2^η εμφάνιση της Sylvie, μετά από διάλλειμα λες κι είναι εύκολο στο Ηρώδειο να βγεις έξω και να γυρίσεις σε 10 λεπτάκια, ήταν συμπαθητική, ξεκίνησε με video projection και δεν κορυφώθηκε ποτέ! Ήπια χορογραφία, ήπια μουσική, ήπια κίνηση, γενικώς κάτι σαν γιαούρτι ούτε γλυκό ούτε ξυνό, ούτε κρύο ούτε ζεστό, καλό αλλά λίγο…

Push

Τώρα να λες λίγη μια παράσταση της Guillem είναι σίγουρα βλασφημία, αυτό συμβαίνει όμως διότι η παράσταση που είδαμε το χειμώνα στο Μέγαρο “Push & Solo, Shift, Two” με τον Russell Maliphant ως παρτενέρ της αυτή τη φορά, ήταν συγκλονιστική! Στο “Two” το παιχνίδι με τα φώτα και η δεξιοτεχνία στην κίνηση των χεριών της έκανε τη Guillem να μοιάζει με ηρωίδα του Matrix ενώ το Push που χόρεψε με τον Maliphant ήταν τόσο σαγηνευτικό που ξέχναγες ότι βρισκόσουν σε σάλα χορού, όχι we didn’t’ touch ourselves αλλά ήταν τόσο σέξιιιιιιιιιι!

Εξ’ου και ο τίτλος Sylvie@Μέγαρο ruledddd, Sylvie@Ηρώδειο εχμμμμμμμμ. Και του χρόνου.

Διάβασαααα

2011-07-19T16:36:00.003+03:00

Επίσης από κουλτούρα:

«Μικρή ιστορία του κόσμου» του Ernst Gombrich: όλη, ή σχεδόν όλη η ιστορία της ανθρωπότητας με λίγα λόγια και χωρίς πολλές φιοριτούρες, για μικρά παιδιά και όχι μόνο. Πάντως το βιβλίο απευθύνεται κυρίως σε μικρά παιδιά από τη Γερμανία, μιας και ο συγγραφέας αφιερώνει μεγάλο μέρος του σε ιστορίες με πρίγκιπες, δεσποσύνες, dungeons & dragons, but still σε κερδίζει με την απλότητά του.

«Κάιν» του Ζοζέ Σαραμάγκου: δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο του, είχα μόνο δει το έργο με τη Τζούλιαν Μουρ που στραβώνονται ξαφνικά όλοι, και πολύ τον πήγα τον μακαρίτη για τις απόψεις του όσον αφορά στο θεό των χριστιανοεβραίων! Μπορεί να σε μπερδέψει λίγο χωροχρονικά με τις εναλλαγές από παραμυθάκι σε παραμυθάκι της Βίβλου, αλλά άμα μου μοιάζεις θα το απολαύσεις και δεν θα διανοηθείς να το δώσεις στη γιαγιά σου να το διαβάσει γιατί ποιος ακούει τη γκρίνια της! Κι επειδή τον τελευταίο καιρό πιέζομαι πολύ από τον περίγυρο να γκαστρωθώ γιατί τα χρόνια περνάνε, και μπορεί να πάθω ψυχολογικό τραλαλά άμα δεν κάνω παιδιά και μπλα μπλα μπλα παραθέτω ένα αποσπασματάκι του βιβλίου για όποιον αισθάνεται ότι τον αφορά: «πόσο θλιβεροί είναι όμως οι άνθρωποι χωρίς άλλο σκοπό στη ζωή τους παρά να κάνουν παιδιά χωρίς να ξέρουν γιατί και για τι. Για τη διαιώνιση του είδους, λένε εκείνοι που πιστεύουν σε έναν τελικό στόχο, έναν έσχατο λόγο, παρότι δεν έχουν την παραμικρή ιδέα ποιοι είναι και ποτέ δεν αναρωτήθηκαν στο όνομα τίνος πράγματος θα πρέπει να διαιωνιστεί το είδος, σαν να ήταν η μοναδική και έσχατη ελπίδα του σύμπαντος».

Διάβασαααα

2011-07-18T17:22:00.003+03:00

Από υποκουλτούρα:

«Σκίουρος ζητεί βερβερίτσα» του Ντέιβιντ Σεντάρις: έχει πλάκα αλλά στο τέλος σε κουράζει με τις παραβολές και τη ζωολογία, νομίζω θα είχε πλάκα σε animation τύπου Simpsons.

«Elvis, Ιησούς & Coca Cola» του Κinky Friedman: ολίγη από book noir, λίγη από Ρόμπινς, ολίγη από Πίντσον, γενικώς σαλάτα αλλά έχει μερικές ωραίες ατάκες!

«V.A.L.I.S.» του Philip Dick: αυτό το βιβλίο τα ανακάλυψα από το Lost και θα έπρεπε να το είχα διαβάσει τότε μιας και μιλάει για πολλαπλές πραγματικότητες που «πέφτουν» η μία πάνω στην άλλη και άλλα τέτοια. VALIS σημαίνει «Vast Active Living Intelligence System» και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Διάβασααα

2011-07-16T12:44:00.004+03:00

Από κουλτούρα:

«Το Συμπόσιο» ή «Περί έρωτος» του Πλάτωνα: OMFG το βιβλίο είναι πολύ hardcore όσον αφορά στις ερωτοσεξουαλικές συνήθειες του πλούσιου αλλά και του διανοούμενου, αρχαίου αθηναίου, απορώ πως ο Πλεύρης και ο Άδωνης δεν έχουν ακόμη αποκηρύξει τον Πλάτωνα ως περσόσπορο ή δάκτυλο των Εβραίων! Must read άμα δεν έχεις κάνει αρχαία στο Λύκειο, οι αρχαίοι έλληνες ήταν πολύ μπροστά στις απόψεις τους για την ομοφυλοφιλία, ενώ ο «ρομαντικούλης» Πλάτωνας πιστεύει και στην έννοια του «άλλου μισού» wtf!

«Οδυσσέας» του James Joyce: ήθελα καιρό να το διαβάσω, κι ακόμα περισσότερο όταν είδα τον Ben Linus να το διαβάζει στο αεροπλάνο για το νησί, δεν κατάφερα όμως να ξεπεράσω την 50^η σελίδα… Το βιβλίο είναι τεράστιο και βαρύ, κυριολεκτικά και μεταφορικά, η γλώσσα δύσκολή και το περιεχόμενο αδιάφορο για μένα, πόσο reading between the lines να αντέξει κανείς; Anyway πάντα πίστευα ότι το βιβλίο είναι πολύ big deal κάτι σαν τον «Πολίτη Κέιν» της λογοτεχνίας, κι ενώ με τα χίλια ζόρια τον Πολίτη τον είδα και με κέρδισε με τη διαχρονικότητά του, το βιβλίο σκονίζεται ακόμα στο κομοδίνο μου μιας και ως full ψυχαναγκαστικό άτομο δεν μπορώ να αφήσω κάτι που έχω αρχίσει αλλά man βαριέμαιιιιιι να το ξαναπιάσω.

Διάβασααα

2011-07-16T10:24:00.001+03:00

Από best sellers:

«Το νησί» της Βικτόρια Χίνσλοπ: τόσος ντόρος γινότανε, η περιέργεια με έτρωγε, αποφάσισα να το διαβάσω το ντουβάρι και σας το λέω: παιδιά το βιβλίο sucks, 150 χρόνια επιτυχίες και κανέναν βάθος, επιφανειακή πλοκή και ξεπέτα, η γραφή και η όλη ρηχή ανάλυση «στα γρήγορα να χωρέσουμε πολλά πικάντικα και τραγικά» μου θύμισε το σπίτι δίπλα στο ποτάμι της Μαντά. Άσε που προσπαθεί να αποδείξει ότι οι άνθρωποι που γκετοποιούνταν στη Σπιναλόγκα πέρναγαν καλά αφού είχαν τα κηπάκια τους και τα πανηγύρια τους. Αν δεν το έχεις διαβάσει, κράτα μακριά!

«Η φωτιά» της Κάθριν Νέβιλ: είχα διαβάσει το «8» πριν από κάτι αιώνες και μου είχε φανεί ενδιαφέρον, ως γνωστόν όμως τα sequel συνήθως suck, ιδίως όταν δεν μπορούν να κρύψουν την αγωνία του δημιουργού τους για λίγα ακόμη μηδενικά στους λογαριασμούς τους, και η φωτιά της Κάθριν δεν ξέφυγε κατά τη γνώμη μου από τον κανόνα. Πολύ κακό για το τίποτα ενώ το σκάκι του Μονγκλάν γίνεται προπέτασμα καπνού για τους αρχικούς κανόνες και π*π*ρια μάντολες. Ούτε για παραλία, είναι αρκετά μπερδευτικό με πολλά φλας μπακ και αδιευκρίνιστα σημεία.

Στην Αρχαία Επίδαυρο για μπανάκι και Μονικάκι

2011-07-12T16:20:00.011+03:00

Η μικροσκοπική ερμηνεύτρια επί τω έργω

Το Σάββατο που μας πέρασε πήγαμε στην Επίδαυρο για τη συναυλία της Μόνικα και για κάνα μπάνιο ή και το ανάποδο μπορείς να πεις.

Η Αρχαία Επίδαυρος είναι ένα αδιάφορο χωριουδάκι με μια αδιάφορη παραλία που λέγεται «Γιαλάσι», έχει πάντως ομπρέλες-ξαπλώστρες-μπαρ κτλ. Επίσης, στο δρόμο για το Γιαλάσι έχει κι ένα ωραίο εστιατόριο που λέγεται «Καλογερικό» κι έχει γιάμι «βιολογικό» (?) φαγητό και μπύρες, αξίζει τον κόπο άμα έχεις βαρεθεί την κλασική τουριστίκ ασπρομπλέ ταβέρνα.

Ο Γιάννης χρειάστηκε ωτοασπίδες σε κάποιες φάσεις

Η συναυλία της Μόνικα για κάποιους από την παρέα ήταν συγκλονιστική, για κάποιους ενδιαφέρουσα, για κάποιους ευκαιρία για ονειροπόληση και για κάποιους «πιασματική» αφού ήταν στο μικρό θέατρο που είναι σε στιλ ancient vintage χωρίς καρέκλες, μόνο κοτρόνια χωρίς πλάτη (πάντως μαξιλαράκια είχε).

Για μένα ήταν και λίγο «φλεβοκοβίξ» αλλά η ρακή (την οποία είχα πάρει σε πλαστικό μπουκαλάκι και σέρβιρα κρυφά σε σφηνοπότηρα στους υπόλοιπους, γνωρίζοντας και μία μικρή κατακραυγή αρχικά που όμως έγινε τρελή επιδοκιμασία όταν έγινε κατανοητό σε όλους ότι οι μπίρες απαγορεύονται) βοήθησε να δημιουργηθεί ένα warm κουκούλι τύπου «κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου που πάνε κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε». Η ατμόσφαιρα μετά από 2-3 τραγούδια και σφηνοπότηρα I might add, ήταν πολύ ωραία κι έδενε τρελά με το στιλάκι της Μόνικα, η οποία τραγούδησε και στα ελληνικά παρακαλώ!

View from the top

Τεσπα, ήταν η δεύτερη συναυλία της που βλέπω και κάθε φορά μου φαίνεται και καλύτερη γι’ αυτό και αφιερώνω στον Τζον που μας έψησε το “Yes I do” και το εννοώ!

ps: Επίσης στην Αρχαία Επίδαυρο παίζει μια κοινοπραξία Δωδώνη-Praxis Cafe η οποία διοικείται από ξανθιές νάτσις και σερβίρει μικρές κρέπες (για τις οποίες εξεγείρονται ενστάσεις -από τις νάτσις- άμα δεν αιτηθείς να περιέχουν και κρέας) αλλά μεγάλα μπαγκετίνια με μία στοίβα πατάτες προτήγ για πρωϊνό. Εκεί εθεάθη ο Στηβ Κακέτσης, εκεί εθεαθήκαμε κι εμείς πολλάκις όχι γιατί είμαστε into nazis bondage αλλά γιατί μείναμε στο παραδιπλανό ξενοδοχείο Σαρωνίς που ήταν decent, happy now honey?

Για ρακή ολούθε και πανταχόθεν και με τις μπάντες και με τα μπούνια!

2011-07-06T17:18:00.005+03:00

Ρακάκι, μικρό και στρουμφοζεστό!

Μαντινάδα από εδώ: "Θε μου να τσικουδόβρεχε το μηνά δέκα βραδιά, να γέμιζαν με τσικουδιά στέρνες μα και πηγάδια". (τσικουδιά = ρακή)

Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με τη ρακή και τα κρητικά μεζεκλίκια. Όλα ξεκίνησαν μετά από μία επίσκεψη στην έκθεση ΕΡΩΣ που έπαιξε πέρσι στο Μουσείο Μπενάκη. Τα πολλά «πικάντικα» που είδαμε εκεί μας άνοιξαν την όρεξη κι αποφασίσαμε να πάμε για τσιμπολόγημα στο Ρακάκι στην Καισαριανή. Ή μάλλον όχι! Όλα ξεκίνησαν από τον έρωτα της Αγάπης με τον Μανώλη, ο οποίος ως γνήσιο κρητικάτσι μπήκε στην παρέα μας ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΗΡΘΕ Ο ΕΡΩΤΑΣ…για τη ρακή! Από τότε πρέπει να έχω πάει σε καμιά 10αριά διαφορετικά ρακάδικα και να έχω πιει καμιά 10αριά τόνους από το διάφανο αυτό ποτάκι, το οποίο μοιάζει με την αγαπημένη μου βότκα αλλά λόγω καψίματος και μικρών γουλιών δε βαράει το ίδιο κατακέφαλα, άσε που δεν οδηγεί και σε hangover, ρουκέτες κι όλα τα παρελκόμενα. Anyway, στο Ρακάκι, θα φας καλά και με λίγα λεφτά πίνοντας τη ρακή σου σε στρουμφοπότηρο. Τι θα φας; Εγώ τα κλασικά κρητικά τύπου στάκες, γαμοπίλαφα, σαλιγκάρια και τέτοια ούτε που να τα πλησιάσω, αλλά τα πράσινα καλτσουνάκια, τον ντάκο, τους αμανίτες, τα ντολμαδάκια, τις τσικαλοπατάτες, τα απάκια κι όλα τα σχετικά τα τρώω λες και δεν υπάρχει αύριο ή κοιλιά ή πιθανότητα να φορέσω μπικίνι και κοντό μπλουζάκι (never again σου λέω). Το Ρακάκι είναι σούπερ, ειδικά το καλοκαίρι που μπορείς να κάτσεις στον μικρό εξωτερικό χώρο (πάρε τηλ για κράτηση οπωσδήποτε) και οι ιδιοκτήτες του δεν χάνουν την υπομονή τους με την παρέα σου, ούτε ρίχνουν αλάτι πίσω από την πλάτη σου, ακόμα κι αν το παίξεις αρμένικη βίζιτα και κλείσεις 5άωρο στο μαγαζί τους. Το πιο πιθανό είναι να κάτσουν κι αυτοί στο τραπέζι σου (έτσι λέει ο μύθος) και να σε ποτίσουν μέχρι το αίμα σου από κόκκινο να γίνει ρακίσιο και να τους αδειάσεις τη γωνιά τρικλίζοντας.

Η μαγική μαρμίτα!

Το ίδιο συμβαίνει και στα Ρωμανάκια, όπου ο ίδιος μύθος λέει ότι αποτελούν πόνημα κάποιου πρώην Ρακάκιου. Τα Ρωμανάκια είναι στην Αγία Παρασκευή και πρέπει να ευθύνονται για κάνα δυο κιλάκια που έχω βάλει και δε λέω να χάσω μιας και φέτος έχουμε πάει ΠΟΛΛΕΣ φορές! Το φαγητό είναι το ίδιο λαχταριστό (παίζουν κάτι «σκιουφιχτά» μακαρόνια κολασάρα), τα στρουμφοπότηρα κι εδώ δεν αδειάζουν ποτέ και καλό είναι να κάνεις κράτηση ακόμα και καθημερινή μιας και το μαγαζί είναι πάντα φίσκα, γεγονός που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στις χαμηλές τιμές του. Να πας οπωσδήποτε κι αν μας πετύχεις εκεί κάτσε να τα πιούμε.

Σκούφιας

Έχω πάει και σε άλλα ρακάδικα, ενδεικτικά αναφέρω το Σκούφια, κοντά στο Μουσείο Μπενάκη, με ωραίο φαγητό και ατμόσφαιρα, λίγο πιο τσιμπημένο στις τιμές, όπου παίζουν και κάτι περίεργα πολίτικα φαγητά που μόνο η Άντζελα ήξερε, το Καταφύγιο στη Δάφνη που ανακάλυψε η Βαμβακούλα ελέω γειτονιάς, με ωραία φαγητά, τεράστιες μερίδες και μπισκοτογλυκό on the house για κερασάκι, και το Ρακάδικο στη Βουλιαγμένη, το οποίο features fovero location με θέα τη θάλασσα, αλλά σαλιγκαροσέρβις και όχι τόο γιάμι φαγητό.

Νομίζω ότι ήταν κάρμα θέλοντος να γνωριστώ με τη ρακή, το λέει και η Βικιράκι, και σου συστήνω να μην διστάσεις κι άμα στη σερβίρουν να πιεις κάνα ποτηράκι, θα με θυμηθείς!

Maid in Sweden

2011-06-29T18:46:00.005+03:00

Σπιτάκι στο Σκάνσεν

Last year το Άγιο Πνεύμα (της Λίσμπετ Σαλάντερ ίσως;) μας φώτισε να τραβήξουμε βόρεια για Στοκχόλμη. Από πλευράς μου υπήρχαν οι γνωστοί ενδοιασμοί του τύπου «μα θα αφήσουμε τη θαλασσίτσα να πάρουμε τα βουνά; Κι άμα βρέχει, χιονίζει, τουρτουράει, τι θα γίνει;» και άλλα τέτοια τα οποία ευτυχώς ξεπεράστηκαν, κι ένα ωραίο Σάββατο πρωί πετάξαμε απευθείας για την κουκλίστικη πρωτεύουσα της Σουηδίας φορώντας μπουφανάκια και καλτσούλες Μάιο μήνα. Φτάνοντας στην πόλη αρχίσαμε σιγά σιγά να γδυνόμαστε όχι μόνο γιατί είχε φοβερή ζέστη αλλά κι έναν τέλειο ήλιο μέχρι τις 9 – 10 το βράδυ!

Μείναμε στο ξενοδοχείο Nora Bantorget, το οποίο συστήνω ως decent-budget επιλογή και βρίσκεται και σε καλή τοποθεσία κοντά στο κέντρο, στα μετρά & τα λεωφορεία, αλλά και το μοναδικό ανοιχτόκλειστο μπαρ που βρήκαμε να επιτρέπεται το κάπνισμα, διότι στη Στοκχόλμη γενικώς τον πίνεις άμα καπνίζεις, ακόμα και στα ανοιχτά μαγαζιά. Επίσης σημείωση, στην Στοκχόλμη τον πίνεις κι άμα θες να ψωνίσεις αλκοόλ, το οποίο ούτε καν στο αεροδρόμιο δεν πωλείται άμα είσαι της ΕΕ ή του ΕΟΧ, παρά μόνο σε ειδικά μαγαζιά με την έγκριση της βασιλικής οικογένειας. Ανοίγω μία ακόμη παρένθεση για τη βασιλοοικογένεια, μιας και όταν πήγαμε ετοιμαζόταν να παντρευτεί η καστανή σουηδέζα πριγκιποπούλα το γυμναστή της και γενικώς γινόταν τρελό πανηγύρι αν και δεν καταλαβαίνω γιατί της είχαν φτιάξει ράφι, μια χαρά είναι η κοπέλα. Μέχρι που ψώνισα μπρανταρισμένα “Royal Wedding” σοκολατάκια για τις μαμάδες μας!

Σε όποιον σκοπεύει να πάει το πρώτο και σημαντικότερο που προτείνω είναι να πάρει την Stockholm Card από τον κεντρικό σταθμό του μετρό και θα του ανοίξουν όλες οι πόρτες! Επίσης αδιάβροχο και ομπρέλα, ίσως και καμιά δραμαμίνη would be nice μιας και η Στοκχόλμη αναπτύσσεται πάνω σε 5-6 νησάκια καταπράσινες υπερπαραγωγές. Θες design; Πάνε στο νησάκι Skeppsholmen και θα πάθεις πλάκα με το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και το Μουσείο Αρχιτεκτονικής. Στο παρά δίπλα νησάκι το Djugarden παίζει η γκαλερί Lijevalchs Konsthall με το ολάνθιστο καφέ, κι απέναντι στο νησάκι Sodermalm το μουσείο φωτογραφίας στο opening του οποίου έπαιξε η σειρά διάσημων πορτρέτων της Annie Leibovitz την οποία και είδαμε βεβαίως βεβαίως.

Τασάκι δε σου φέρνουν στα ανοιχτά εστιατόρια, κουβερτούλα όμως...

Θες να δεις Βίκινγκς, κάστρα και πολιορκητές; Τότε πρέπει να πας στο Vasa Museet στο Djugarden, όπου στεγάζεται ένα τεράστιο πλοίο διατηρημένο όπως ήταν πριν από καμιά 150αριά χρόνια όταν βυθίστηκε στο λιμάνι της Στοκχόλμης (προειδοποίηση: βρωμάει σαν ποδαρίλα), ή στο Εθνικό Μουσείο όπου θα ξαναπάρεις και μια τζούρα από design, ή στο Ιστορικό Μουσείο όπου μπορείς να αγοράσεις και καπέλο βίκινγκ με κέρατα όπως κι εγώ έκανα άλλωστε (εννοείται!).

Ο Τζον πιάνει λίγο design έξω από το Μουσείο Φωτογραφίας

Αυτά όταν οι μέρες είναι βροχερές, γιατί πρέπει να γράψω ότι στη Στοκχόλμη μας πήγε μία-μία, δηλαδή μία μέρα βροχή, κρύο και γκρίνια γιατί δεν πήγαμε στο Λονδίνο όπως ήθελα εγώ (και at the time είχε θερμοκρασία 30 βαθμούς steadily) και μία μέρα ήλιο, ζέστη και καλή διάθεση για δρόμο τύπου «βγαίνει η Κατερίνα τσάρκα στην Αθήνα». Στις καλές λοιπόν μέρες, πρέπει οπωσδήποτε να πας στο Skansen, ένα από τα πρώτα παγκοσμίως open air μουσεία, όπου μπορείς να δεις μια αναπαράσταση της καθημερινότητας του μέσου Σουηδού λίγο πριν και λίγο μετά τη νεωτερικότητα, μπορείς να πληρώσεις για να ανέβεις σε αλογάκι ή να ξεχορταριάσεις έναν κήπο (ο Τζον στοιχημάτιζε ότι η γιαγιά του ο Μαθουσαλίξ θα πάθαινε σοκ αν της λέγαμε κάτι τέτοιο) να δεις τον λίγκα, την πολική αρκούδα, φώκιες κι άλλα τέτοια ζώα του βορρά. Επίσης, στις ηλιόλουστες μέρες λέει πολύ να περπατήσεις στα σοκάκια του νησιού Gamla Stan, κάτι σαν την Πλάκα της Στοκχόλμης, με τα ωραία διατηρητέα σπίτια που έχουν δαντελένια κουρτινάκια και λουλούδια στα παράθυρα και πολλά μικρά εστιατόρια με ωραίο και designato αλλά όχι budget friendly φαγητό! Θα επανέλθω στο φαγητό, θέλω μόνο να σημειώσω ότι στη Gamla είναι και το Μουσείο Nobel όπου πίστευα ότι στο gift shop θα με περίμενε ένα Νόμπελ με το όνομά μου αλλά τζίφος και γενικά το μουσείο ήταν ψιλοαδιάφορο για τα γούστα μου.

Κι εγώ πιάνω λίγη αναγέννηση στο Εθνικό Μουσείο

Επίσης, τις ηλιόλουστες ημέρες οι Swedish “stayhome’ dads – ήταν πολλοί σου λέω! – τσούλαγαν ασταμάτητα καροτσάκια με μωρά μπρος πίσω στην τεράστια παραλιακή λεωφόρο με τα επιβλητικά κτίρια από τη μία και τα ψαροκάικα – ψαροπούλια από την άλλη, οι Swedish νέοι έπαιρναν τα καλαθάκια τους και με τα πουλοβεράκια τους ριγμένα στους ώμους – το preppy look rules στη Στοκχόλμη- πήγαιναν για πικνίκ στα πάρκα ή στους κήπους των νησιών, κι εμείς, μία από αυτές τις ολίγες να τονίσω μέρες, κάτσαμε για φαγητό με θέα τη λιμνοθάλασσα της Στοκχόλμης στο πολύ τουρίστικ αλλά κλασάτο εστιατόριο Pontus By the Sea, το οποίο αν και ανοιχτό γύρω γύρω – σε σημείο που μαζί με τα σερβίτσια να σου φέρνουν και κουβερτούλα- δεν επέτρεπε το κάπνισμα! Το προσπερνώ και προσπερνώ το γεγονός επίσης ότι το μενού ήταν κυρίως μυδικό-ψαρικό, πάντως εγώ δοκίμασα ένα λουκάνικο με σαλάτα ντομάτας, πατάτες με honey mustard και σπαράγγια με σος ολαντέζ (το άσχετο στοιχείο του πιάτου), κι ένα βαθυκόκκινο κρασάκι allegrini αποδεικνύοντας την αιώνια αφοσίωσή μου στην ιταλική κουζίνα.

Η κεντρική πλατεία του νησιού Gamla Stan

Μια άλλη μέρα πάλι, την ημέρα που τελείωσε το Lost και μαζί του η τηλεοπτική εμμονή μιας εξαετίας για εμένα και εκατομμύρια κόσμου I suppose, επισκεφτήκαμε το εστιατόριο Marten Trotzig, προκειμένου να γιορτάσουμε τα γενέθλια του Τζον. Στο πνεύμα design που έχει ποτίσει την πόλη, τα πιάτα ήταν πολύ όμορφα για να τα ανακατέψεις με τα μαχαιροπήρουνα σου, και σχεδόν το ίδιο γευστικά, τουλάχιστον έτσι θυμάμαι για το κρασοπιπεράτο φιλετάκι με μιλφέιγ λαχανικών που έφαγα με κερασάκι ένα τριπλό chocolate truffle.

Έφαγα και ντόπιο φαί αλλά πάλι με περιτύλιγμα design, μπρουσκέτα με μους ταράνδου (pls don’t judge-ήμουν περίεργη), ελάφι (ντρέπομαι γι ’αυτό) σε ψωμί σίκαλης με μαρμελάδα ντομάτα, σουίντις μιτμπολς, κάτι σα γιουβαρλάκια δηλαδή και άλλα και σε άλλα μέρη που δεν αξίζει και δε θυμάμαι να αναφέρω σνιφ κλαψ.

FYI η πόλη έχει και καζίνο αλλά είναι φτωχό, δε σερβίρει τζάμπα αλκοόλ και επιτρέπει το κάπνισμα μόνο σε μία γυάλα με κινέζους.

Έτσι που λέτε το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, last year that is, διότι δις γίαρ μέχρι τον Πόρο πήγαμε και του χρόνου σπίτια μας όπως το πάει ο ΓΑΠ κι ο συρφετός του.

2011-06-22T11:34:00.002+03:00